سیداحمد علوی، عضو شورای اسلامی شهر تهران، که برای آیین کلنگزنی زائرسرای میناب و دیدار با خانوادههای معظم شهدای دانشآموز به این شهرستان سفر کرده بود، دلنوشتهای را به روزنامه همشهری ارسال کرده است.
همشهری- سیداحمد علوی، رییس کمیته گردشگری: بعضی سفرها با رسیدن به مقصد تمام نمیشوند؛ تازه از همانجا آغاز میشوند. آدم بازمیگردد، اما بخشی از وجودش در همان نقطه جا میماند؛ میان دیوارهایی که سکوتشان سنگین است، خاطرههایی که فراموش نمیشوند و نگاههایی که تا مدتها از ذهن پاک نخواهند شد. سفر به میناب برای من چنین تجربهای بود.
در مدرسه شجره طیبه، وقتی در میان کلاسها و راهروهای آن قدم میزدم، بیش از آنکه به ساختمان و دیوارها نگاه کنم، به زندگی فکر میکردم؛ به کودکانی که باید اینجا میبودند، به نیمکتهایی که باید میزبان شیطنتهای کودکانه و رؤیاهای رنگارنگ میشدند و به صداهایی که حق بود همچنان در فضای مدرسه طنینانداز باشند.
مدرسه باید خانه دوم کودکان باشد؛ جایی برای آموختن، پرسیدن، دوستی کردن و رؤیا ساختن. کودکان باید با کیفهای کوچک و دلهای بزرگ به مدرسه بروند و با خاطرهای شیرین به خانه بازگردند. این سادهترین و در عین حال ارزشمندترین حقی است که باید برای هر کودک محفوظ بماند: حق زندگی، امنیت و کودکی کردن. اما در شجره طیبه، این حقیقت ساده، معنایی تلخ و عمیق پیدا میکند.
آنجا نمیتوان به کودکان فکر نکرد؛ به آرزوهایی که ناتمام ماندند، به فرداهایی که هرگز از راه نرسیدند و به خانوادههایی که جای خالی عزیزانشان را با هیچ چیز نمیتوانند پر کنند. بیش از همه، ذهنم درگیر مادران بود؛ مادرانی که روزی فرزندانشان را با امید و هزار آرزوی کوچک راهی مدرسه کردند و امروز باید با خاطره صدای خنده و حضورشان زندگی کنند. هیچ واژهای برای توصیف چنین دردی کافی نیست. هیچ تسلیتی نمیتواند جای خالی فرزند را در آغوش مادر پر کند و هیچ گذر زمانی، اهمیت آنچه از دست رفته است را از میان نمیبرد.
گاهی در برابر رنج انسانها، بهترین کاری که میتوان کرد، کمتر سخن گفتن و بیشتر احساس کردن است؛ شنیدن صدای سکوت آدمها و به رسمیت شناختن اندوهی که شاید هرگز نتوان آن را به تمامی فهمید. شجره طیبه برای من، از آن روز به بعد، فقط نام یک مدرسه نخواهد بود؛ یادآور مسئولیتی انسانی است که نباید به زمان و مکان محدود شود. یادآور این حقیقت که کودکان، فارغ از هر مرز و تفاوتی، شایسته امنیت، آرامش و آیندهای روشناند. هیچ جنگ و اتفاقی نباید حق کودکی را برای زیستن، آموختن و رؤیا داشتن از او بگیرد.
وقتی پای درددل مادران و پدران داغ دیده میناب مینشینی هر لحظه برایت ساعتها میگذرد خانواده هایی که در تقدیر الهی انتخاب شدند تا داغ ایران را بر دوش بکشند و حق نداریم نه در تهران و نه هیچ جای ایران این فداکاری را فراموش کنیم. در عین حال، میناب را نمیتوان فقط با اندوهش شناخت. این سرزمین، با مردمان نجیب و ریشهدارش، با تاریخ و فرهنگ زندهاش و با پیوند دیرینهاش با آبهای نیلگون خلیج فارس، بخشی از جان و هویت ایران است.
اینجا، در همسایگی تنگه هرمز، جغرافیا تنها به معنای موقعیت و مرز نیست؛ روایت پیوند دیرپای یک ملت با سرزمین و دریاست. تنگه هرمز برای ایران، تنها یک گذرگاه راهبردی در نقشه جهان نیست؛ بخشی از حافظه تاریخی، هویت ملی و پیوند ناگسستنی این سرزمین با دریاست چگونه میتوان در هرمز به دیدار خانواده شهیدی رفت که نه عضو خانواده شهید شده اند تا مرزهای ایران از هر خدشه ای مصون بماند. اما آنچه بیش از هر موقعیت جغرافیایی و راهبردی، میناب را در ذهن من ماندگار میکند، مردمانش هستند؛ انسانهایی که رنج را تجربه کردهاند، اما همچنان زندگی در این سرزمین جریان دارد و امید، معنای خود را در میان آنان حفظ کرده است.
شاید معنای واقعی تعلق به ایران را باید در همین پیوندهای انسانی جستوجو کرد. اینکه اندوه یک مادر در میناب، برای مادری در تهران نیز غریبه نباشد؛ اینکه فاصله میان شهرها نتواند فاصلهای میان دلها ایجاد کند و اینکه بدانیم سرنوشت این خانه بزرگ، به سرنوشت تکتک مردمانش گره خورده است. ایران، پیش از آنکه در مرزها و نقشهها تعریف شود، در همین پیوندهای انسانی معنا پیدا میکند؛ در اشک و لبخند مردمانش، در رنج خانوادههایش، در امید جوانانش و در آرزوهای کودکانی که باید فرصت ساختن فردای خود را داشته باشند.
از میناب با دلی آکنده از اندوه بازمیگردم؛ اما در کنار این اندوه، آرزویی روشن با خود دارم: روزی دوباره در شجره طیبه قدم بزنیم؛ روزی که کلاسهای درس از صدای معلمان و شور و شوق دانشآموزان پر شده باشد، زنگ تفریح با خندههای کودکانه معنا پیدا کند و نام این مدرسه بیش از هر چیز با دانایی، بالندگی و آیندهسازی پیوند بخورد.
شاید نتوان گذشته را تغییر داد، اما میتوان در برابر فراموشی ایستاد، برای پاسداشت حرمت انسان تلاش کرد و سهم خود را در ساختن آیندهای امنتر و مهربانتر ادا کرد. میناب را باید به خاطر سپرد؛ نه فقط به خاطر داغی که بر دل دارد، بلکه به خاطر مردمانی که شایسته آرامش و آبادانیاند و کودکانی که حقشان، آیندهای سرشار از امید است. بعضی داغها را نمیتوان به فاصله جغرافیا سپرد؛ وقتی کودکی در گوشهای از این سرزمین دیگر به خانه بازنمیگردد، اندوهش به تمام خانههای ایران تعلق دارد.
کد خبر 1088131 منبع: همشهری آنلاین
-
بعضی داغها را نمیتوان به فاصله جغرافیا سپرد…
-
به خدای کعبه قسم انتخاب بیرانوند مسخره است!
-
اولین اعترافات پدر سوگند صیادی + فیلم
-
بیرانوند اسطوره عربستان را عصبانی کرد؛ شوکه شدم!
-
فوری | اطلاعیه سپاه ؛ ضربه دیگری به ارتش متجاوز آمریکا
-
درخواست جدید عربستان از ایران برای جلوگیری از تکرار درگیریها
-
معاون وزیر اقتصاد: نان برای این افراد سهمیهبندی میشود
-
حمله به چند شهر عربستان | انفجارهای شدید در ریاض
-
فوری | اطلاعیه سپاه ؛ ضربه دیگری به ارتش متجاوز آمریکا
-
سنتکام به ترامپ درباره از دست رفتن فرصت حمله به ایران هشدار داده است!
-
ساعت ۵:۵۰ بامداد شنبه؛ حمله در سواحل عمان | هرگونه فعالیت مشکوک را گزارش دهید
-
درخواست جدید عربستان از ایران برای جلوگیری از تکرار درگیریها
-
بیرانوند اسطوره عربستان را عصبانی کرد؛ شوکه شدم!
-
فوری | زدن موشک نزدیک هواپیمای رونالدو + عکس | واکنش النصر عربستان
-
به خدای کعبه قسم انتخاب بیرانوند مسخره است!
-
جزئیات قتل قاضی دادگستری و خانوادهاش + عکس
-
حمله به چند شهر عربستان | انفجارهای شدید در ریاض
-
تیمم را قهرمان کنم سرمربی استقلال میشوم | پیشنهاد داده بودند اما قبول نکردم
-
فرشتگان میناب؛ صدای ایران در ناگویا