سکوتی به کام غرب؛ برای جایزه ونیز، وطن چند؟

تریبون جشنواره ونیز می‌توانست صدایی از جنایت‌هایی باشد که غرب به ایران تحمیل کرد، اما صحبت از این قساوت‌ها جایش را به خطابه‌ای داد که موضوعش، آزادی دروغینی بود که به مذاق غربی‌ها خوش می‌آید.

خبرگزاری مهر – مجله مهر: «وَإِنْ لَمْ یَکُنْ لَکُمْ دِینٌ وَکُنْتُمْ لَا تَخَافُونَ الْمَعَادَ، فَکُونُوا أَحْرَارًا فِی دُنْیَاکُمْ». این همان جمله جاودانه امام حسین علیه‌السلام است که می‌فرمایند: اگر دین ندارید و از روز قیامت نمی‌ترسید، دست‌کم در دنیایتان آزاده باشید. حر و آزادگی در مکتب امام حسین علیه‌السلام به این معناست که برای آزادگی نباید به ظلم و پستی تن دهیم؛ یعنی انسان، حتی در سخت‌ترین شرایط نباید آزاد بودن خود را به بهای خوشایند دیگران بفروشد. حالا این جمله گران‌بها را بگذارید کنار تصویری که این روزها از جشنواره ونیز به جهان مخابره شد؛ جایی که یک بازیگر زن ایرانی، به‌عنوان نماینده ملت ایران، بالای صحنه رفت تا جایزه‌اش را دریافت کند. جایزه‌ای که می‌توانست فرصتی باشد برای سخن گفتن از مردمی که در روزهای جنگ، امریکا و صهیونیست، خانه و کاشانه و عزیزانشان را از آن‌ها ربود و از زنانی گفت که زیر موشک‌های آمریکایی جان باختند، از مادرانی که فرزندانشان را از دست دادند و از کودکانی که دیگر به خانه برنمی‌گردند.

اما در قرن بیست‌ویکم، آدمی با تمام ادعاهای پوچ و عبث‌اش از فهم مفاهیم عمیقی چون آزادی، پس از دریافت جایزه در جشنواره ونیز، پشت تریبون می‌رود و بعد از گذشت تمام روزهایی که همه‌مان، زن و مرد، پیر و جوان، با گوشت و پوست و استخوانمان از آنچه جهان متوحش غرب بر ما روا داشت، رنج کشیدیم؛ به عنوان خطابه خود، آرزوی آزادی را سر می‌دهد که سراسر کذب و وهم است و عروسک خیمه شبه بازی جهان غرب می‌شود و از آزادی زنان سخن می‌گوید. بی آنکه چشمش را بر این حقیقت باز کند که چه بسیار زنان بی‌گناه این سرزمین که زیر بار موشک‌های آمریکایی جان خود را از دست دادند و چه بسیار کودکانی، همانند فرشتگان میناب، که با قساوت بی‌رحمانه ارتش آمریکا، چشم از جهان فروبستند و آزادی در زیستن را همان داعیه داران به اصطلاح آزادی، از آن‌ها صلب کردند. و دمی بعد با بغضی که گویی جلوی دوربین فیلم‌برداری ایستاده و کارگردان کلمه «اکشن» را بر زبان رانده باشد، اشکی در چشمانش می‌دواند و از همان آزادی سخن می‌راند که به مذاق فرنگی‌ها خوش می‌آید.

اما چگونه از آزادی سخن می‌گویید، هنگامی که حتی خودتان از آزادگی و آزاد زیستن به دورید؟ اگر سودای آزادگی در سر دارید، در چنین مجمعی که می‌تواند جنایت‌های خون‌خواران غربی را به جهان منعکس کند، صدایتان را بدون ترس آزاد کنید و از جنایت‌هایی بگویید که بر این خاک رفته است. صدایتان را آزاد کنید و در بند غرب و دنیای غرب‌پرستان نباشید و برده بی‌چون‌وچرای آنان نشوید و از روزهایی بگویید که دشمنان آمریکایی و صهیونی این مرز و بوم، این ملت شریف را به سیاهی عزا و ماتم کشاندند. بله، از زنان ایران بگویید؛ از مادران میناب و دل‌های تا ابد عزادارشان. از دخترکان بی‌گناه مدرسه شجره طیبه بگویید که پیکر نحیفشان میزبان موشک‌های آمریکایی شد. از طره موهای دخترکانی بگویید که پس از بمباران منازلشان، تنها نشانی بود که از آنان باقی ماند. از مادر امیرمحمد بگویید که با دستانش، پیکر بی‌جان پسر کوچک چهارساله‌اش را در آغوش کشید. از عروسی سیریک بگویید که تمام آرزوی‌های یک دختر تازه عروس را به منزله ماتم کشاند؛ از خانه‌هایی که قرار بود آغاز زندگی باشند، اما به خاطره‌ای تلخ از جنگ و ویرانی تبدیل شدند.

بله، بگویید از قساوت آمریکا و پشت ملتتان را برای خوش‌آمد هیچ کشور دیگری، آن هم کشورهایی که نقشه نابودی میهن تان را در ذهن می‌پرورانند، خالی نکنید و به ساز توهم‌آور و غفلت‌آور آنان نرقصید. اگر قرار است از آزادی سخن بگویید، آزادی را از پشت تریبون جشنواره ونیز به خانه‌های ویران‌شده و به مادران داغدار ایران زمین برسانید که امکان گفتن این کلمات را ندارند. بله، این جایزه تقدیم می‌شود به زنان ایرانی؛ زنانی که بالاترین بها را با جان عزیزانشان و ویران شدن خانه‌هایشان برای استقلال و آزادی میهنشان پرداخته‌اند. تقدیم به مادرانی که آزادی از دست استعمارگران غربی را نه در قاب جشنواره‌ها، بلکه در میان خاکستر خانه‌هایشان جست‌وجو می‌کنند؛ به دخترانی که هنوز صدای موشک‌ها را از یاد نبرده‌اند و به تمام زنانی که در این سرزمین، با وجود رنج و داغ، ایستاده‌اند. اما از سویی نیز این واکنش‌ها تنها به جشنواره محدود نماند و در فضای مجازی، کاربران با یادآوری روزهای جنگ و رنج خانواده‌هایی که عزیزانشان را از دست داده‌اند، به سخنان این بازیگر واکنش نشان دادند. یکی از کابران با اشاره به صحبت‌هایی همین بازیگر نوشت:« از جنایت های اسراییل در حق بچه های میناب و در حق سربازاو… بلد نیستن حرف بزنن؟؟ کاش وقتی از آزادی زنان حرف می‌زد، آزادی رو هم تعریف می‌کرد…»